WYGLĄD

To koty o eleganckim wyglądzie , chodzie dzikiej pumy i niezwykłych oczach. Wyróżniają się niezwykle lśniącym, jedwabistym , ściśle przylegającym do skóry futerkiem, które w dotyku jest atłasowe i przypomina futro szynszyla. Oczy powinny być od żółtego do bursztynowego koloru, jednak niektóre osobniki mają żółte z domieszką zielonego koloru. Burmy to koty o mocnej budowie ciała i smukłych nogach. Koty tej rasy wyglądają na lżejsze niż są w rzeczywistości. Występują w bardzo atrakcyjnych wersjach kolorystycznych ( istnieje 10 odmian barwnych ), najciekawszymi są niewątpliwie kolory : sobolowy ( ciepły, brązowy , futro ma kolor gorzkiej czekolady, jest błyszczące i może przypominać odcień kasztana), czakoladowy ( kolor kawy z mlekiem), niebieski ( miękki niebieski kolor z charakterystycznym wysrebrzeniem ), liliowy ( kolor "gołębi", jasnoszary. Koty tej barwy mają różny odcień w zależności od światła). Rudy, kremowy, oraz szylkrety: sobolowy szylkret, czekoladowy szylkret, niebieski szylkret, liliowy szylkret ( w przypadku kotów szylkretowych kolory są mieszane, wyglądają jak marmur..) Błędem u kotów wystawowych są białe "łaty" na futrze.

Odmiamy barwne  (10)

Brąz  ( sobolowy)  to  oryginalny kolor tej rasy . 

Niebieski  miękki niebiesko - szary kolor , z  srebrnym blaskiem. Niebieski jest rozjaśnieniem sobolowego.

Czekolada  kolor kawy z mlekiem,  maskowanie na twarzy ciemniejsze od reszty ciała.

Liliowy  miękka gołębia szarość  ,  najlepiej widoczna na podbrzuszu w naturalnym świetle słonecznym. Liliowy jest rozjaśnieniem czekoladowego.

Rudy (Czerwony)  bogata ciepła morela lub odcień mandarynki . Czoło ma wyróżniające oznakowanie, także uszy powinny być ciemniejsze. 

Kremowy  chłodniejsza, bardziej subtelna morela niż czerwony.

Brązowy  szylkret mieszanina brązowego  z  rudym i kremem. Kolory powinny być mieszane, często wyglada to jak marmur .

Niebieski  szylkret mieszanina niebieskiego  i kremu. .

Czekoladowy szylkret  mieszanina czekolady  rudego i kremu. 

Liliowy szylkret  mieszanina liliowego  z kremem. 

TEMPERAMENT

 Burma uwielbia towarzysto ludzi i zwierząt, TRZEBA ją głaskać, przytulać, rozpieszczać :-)....Za takie traktowanie odpłaca swoją miłością i niezwykłym przywiązaniem. Osoba mająca takiego kota, szybko zauważa jego inteligencję i ogromne serce. Te kocie pieszczochy potrafią tak oczarować swojego pana, że rzadko jest on w stanie oprzeć sie rasie i po pewnym czasie w domu przybywa kolejny burmańczyk... Koty te chętnie "rozmawiają" odmiałkując i mrucząc na wypowiadane przez pana słowa. Burmy uwielbiają również ruch i zabawę, potrafią godzinami "polować" na kocie zabawki, a dzięki swojej łagodności ,śmiałości i towarzyskiemu usposobieniu są doskonałymi kotami dla małych dzieci. Najczęściej to właśnie ze swoim "małym " panem chcą spać ( oczywiście w łóżku) .

 Burma, to kot dla osób marzących o piesku, a z różnych względów nie mogących go mieć. Koty te maja typowo "psi charakter, jak pies chodzą za swoim panem, uwielbiają być przytulane i głaskane.. Dopominają się o to uderzając w swojego pana głową jak mały baranek. Chyba nikt nie pozostaje obojętny na ich sztuczki. Na kolanach właściciela oglądają telewizję, leżąc przy klawiaturze asystują przy pracy na komputerze. Koty burmańskie lubią chodzić na smyczy, uwielbiają aportować drobne przedmioty, zawsze chcą być w centrum zainteresowania. Doskonale dogadują się z innymi zwierzętami, jednak jako rasa dominująca i niezwykle inteligentna, szybko podporządkują sobie psa lub innego kota.

HISTORIA RASY

Tłumaczenie z  oryginalnego tekstu  Rosemary Hale -Katarzyna Nowak

"Początki rasy i jej historia do lat siedemdziesiątych dwudziestego wieku

Koty burmańskie (burmy) były znane i  żyły od wieków w Burmie, Tajlandii i Malezji oraz zostały przywiezione do Europy razem z kotami syjamskimi. Jednakże uderzający wygląd niebieskookiego Syjama o ciemnoczekoladowych znaczeniach zawsze usuwał w cień aparencję kota burmańskiego. Burmy można było spotkać w Anglii pod koniec dziewiętnastego wieku, gdzie uważane były za czekoladowe Syjamy (co nie miało nic wspólnego z kotami syjamskimi o czekoladowych znaczeniach, które pojawiły się później). Niestety, mimo że przez jakiś czas utrzymały się jeszcze w Europie, te złocistookie koty nigdy nie były wystarczająco cenione w Anglii i stopniowo ich hodowle wygasły,

Wtedy to, w 1930 roku Dr Joseph Thompson z San Francisco w Kalifornii, emerytowany oficer marynarki i praktykujący lekarz psychiatrii, sprowadził małą, brązową kotkę o imieniu Wong Mau.  Wielu ówczesnych hodowców uważało Wong Mau jako ciemną odmianę Syjama, ale Dr Thompson nie zgadzał się z tymi opiniami.  Twierdził, że Wong Mau wyraźnie różniła się od kotów syjamskich, więc zdecydował się zaangażować panią Billie Gerst (hodowla Gestdale), a później  panią Wirginię Cobb (renomowana hodowla Newton Siamiese) w prace nad udowodnienem swojej hipotezy. Obie te panie znały się dobrze na biologii, genetyce  i hodowli zwierząt, tak więc wraz z  pomocą genetyka dr Clyde Keeler, były one w stanie przeprowadzić doświadczenia genetyczne, aby rozwiać wszelkie wątpliwości w sposób naukowy. 

Ponieważ nie było w Stanach podobnego kota do Wong Mau, dr Thompson skojarzył ją z syjamskim kocurem o brązowych znaczeniach (seal point) zwanym Tai Mau, który został sprowadzony z Tajlandii. Miot z tej pary zawierał kocięta syjamskie o brązowych znaczeniach i brązowe kocięta podobne do Wong Mau. Kiedy Wong Mau została skojarzona ze swoim synem  - Yen Yen Mau, powstał trzeci typ ubarwienia u kociąt, owiele ciemniejszym brązie (sobolowym) i ten właśnie wcześniej nieznany, ciemno ubarwiony kot został nazwany burmańskim. Niestety wielu hodowców  - następców utalentowanych badaczy, nie było już tak wprawnych w genetyce. Być może z powodu braku potrzebnej wiedzy, braku odpowiednich kotów rozrodczych w hodowlach lub z powodu zbyt dużego zapotrzebowania na rasowe burmy, zaczęto sprzedawać hybrydy jako czystej krwi koty burmańskie. Z tego powodu uznanie tej rasy przez Cat Fanciers’ Association, jakie przyznano w 1936, zostało cofnięte w 1947 roku i dopiero przywrócone w 1953 roku, kiedy to Amerykańskie Stowarzyszenie Kota Burmańskiego zaczęło sprawować nadzór hodowlany.

 Pierwsi amerykańscy hodowcy burm:

Kiedy w 1955 roku w Anglii urodził się pierwszy kociak burmański o kolorze niebieskim, hodowca Vic Watson napisał do hodowców amerykańskich usiłując dociec, jakie jest pochodzenie genu koloru niebieskiego. Od razu otrzymał wiadomość. Chociaż w pierwszych kojarzeniach w hodowlach amerykańskich pojawiały się kociaki w innych kolorach, zdecydowano się wybierać i hodować tylko koty sobolowe. Tymczasem niektórzy hodowcy zauważyli, że nawet jeśli kojarzone były koty tylko o sobolowym kolorze, to w miotach pojawiały się kocięta o jaśniejszym beżowym kolorze (teraz nazwane czekoladowymi), a także kocięta niebieskie. To rozpętało w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych dwudziestego wieku   nieustającą bitwę  pomiędzy tymi hodowcami, którzy upierali się, że burmy muszą być tylko w sobolowym kolorze, a tymi którzy zaczęli hodować także koty czekoladowe (i w końcu liliowe).

Ostatecznie, podczas długiej korepondencji z Tommy Brodie, Vic Watson otrzymał informacje jakich potrzebował. Był już pewien, że jego kocur reproduktor Casa Gatos Darkee musi być nosicielem genu odpowiedzialnego za kolor niebieski. Tommy powiedział mu, że w tym samym miocie, z którego pochodził kot o imieniu  So-Wat of Forbidden City – ojciec reproduktora Darkee, pojawił się kociak niebieski. Blanche Warren, która kupiła od pani Lee Harris  kocura o imieniu Casa Gatos Darkee i jego brata z miotu  o imieniu Brown-Nee dowiedziała się, że w miocie był także niebieski kociak, który został sprzedany nie do hodowli. Podsumowując, Blanche Warren kupiła pięć kociąt od pani Lee Harris, ale tylko Darkee miał dzieci w kolorze niebieskim. Pani Warren słyszała, że wszyscy ludzie w Ameryce posiadający niebieskie burmy mieli je z hodowli Gerstdale cats,  chociaż niektórzy twierdzili, że kot o imieniu Paat Keet mógł być także nosicielem genu odpowiedzialnego za niebieski kolor. 

W 1958 roku Tommy Brodie dowiedział się, że dwa niebieskie kociaki urodziły się w miocie u hodowcy Virginii Daly po kotce Gr & Quad Ch Su-Ryan Ma Hone Linn of Dalai (prawnuczki Son O'Keet of Forbidden City, który był ojcem So-Wat) i CH Gerstdale's Sadruddin Khan (prawnuka So-Wat).

W 1959 roku Tommy Brodie prowadził korespondencję z Charlotte Smiley na temat niebieskiego kocura Gr Ch Sable Shadow Milord of HRH Marin. Milord miał syna  -  - Gerstdale's Mulkraj II, następnego syna So-Wat z obu stron w rodowodzie  Było oczywiste, że syn O'Keet of Forbidden City odziedziczył gen odpowiedzialny za niebieski kolor, ale po kim? Jego ojciec Paat Keet, był synem Yen Yen Mau przez jego córkę Nun's Sister Mau  i w ten sposób wnukiem Wong Mau . Gerstdale's Dark Cat of Forbidden City był synem O'Keet's , którego rodzice z kolei byli wnukami Wong Mau. Ponieważ niebieskie kocięta urodziły się rodzicom So-Wat, jego matka Dbl Ch Sing-Gu of Forbidden City musiała także nieść gen niebieskiego koloru. Gerstdale's Mei Hoi  - ojciec kotki Sing-Gu, był synem Gerstdale's Run Tai Mau (prawnuka Wong Mau) i jego matką była Dark Cat (jak powyżej). Wszystkie te informacje wskazują na to, że prawdopodobnie Wong Mau niosła gen niebieskiego koloru i przekazała go swoim potomkom. 

Drzewo genealogiczne, jako rezultat skojarzenia kotki Wong Mau z kocurem Tai Mau, jest pokazane na załączonej tablicy (tutaj.).

W 1965 roku Vic Watson prowadził korespondencję z panią Remy Smith (wcześniej Jolietta Ott). Pani Smith odniosła sukcesy w hodowli zarówno kociaków koloru czekoladowego jak także kotów koloru liliowego. Kociaki czekoladowe (szmpańskie) pojawiały się w miotach w późnych latach pięćdziesiątych dwudziestego wieku i wszystkie one pochodziły od kocura Quad Ch Prince Pogo of Regal, którego rodowód sięgał prawie wyłącznie Gerstdale cats. Cała czwórka  - pradziadkowie i prababki  kocura Pogo były kociakami z tego samego miotu, a ich rodzicami byli Gerstdale's Brown Bomber of Forbidden City i Gerstdale's Sealskin Jacket. Sama Sealskin Jacket była dzieckiem z kojarzenia siostry z bratem, a jej pradziadkami byli Paat Keet i Gertdale's Dark Cat of Forbidden City. Brown Bomber był potomkiem Sabu Chin – syna Wong Mau ze skojarzenia jej z Ho Kik Mau – kocurem syjamskim z brązowymi znaczeniami  - syna Tai Mau – samca użytego do pierwszego kojarzenia z Wong Mau.  W ten sposób wydaje się bardzo prawdopodobne, że wszystkie koty po Prince Pogo miały tak wysoki stopień pokrewieństwa z Wong Mau, że można przypuszczać, iż niosła ona nie tylko niebieski gen, ale także gen koloru czekoladowego.

Jednym z pierwszych zarejestrowanych kotów czekoladowych była Tzaana's Tokay of HRH Marin urodzona w roku 1959. Tokay była córką Prince Pogo of Regal i Quad Ch HRH Marin Java of Tzaana, która sama z kolei była córką Prince Pogo. Tokay została skojarzona z niebieskim reproduktorem GC Sable Shadow Milord of HRH Marin, w ten sposób dodany został gen niebieski do czekoladowego. Kotkę Tzaana's Tokay można było znaleźć we wszystkich rodowodach pierwszych kotów w kolorze liliowym. Pani Remy Smith była pierwszym hodowczynią, która ciężko pracowała, aby uzyskać uznanie rasy dla kotów burmańskich w kolorze niebieskim, czekoladowym i liliowym, jednakże wciąż było dużo przeciwników, którzy twierdzili, iż tylko koty sobolowe były prawdziwymi burmami. Trzeba było wielu lat, aby  burmy czekoladowe, liliowe i niebieskie uznano za rasowe  i mogły one otrzymywać tytuł czempionów. 

Brytyjskie burmy

W 1949 roku pani Lilian France, która hodowała koty Syjamskie w hodowli pod nazwą Chinki, przywiozła dwa koty burmańskie. Jednym z nich był kocur Casa Gatos Da Foong, a drugą była kotka o imieniu , Chindwin's Minou Twm, już kotna z nie spokrewnionym kocurem w Stanach Zjednoczonych. Niestety Minou straciła kocięta w czasie kwarantanny i sama zaczęła mieć od tego momentu problemy ze zdrowiem. Mimo to udało jej się wydać na świat trzy następne mioty kociąt ,wszystkie z ojca - Casa Gatos da Foong. Pierwszym był miot z 19 maja 1950 składający się z trzech kocurków, z których najbardziej znanym był Chinki Yong Zahran, który z kolei przeszedł do hodowli pani Coldham jako reproduktor. Drugi miot w 1951 roku był złożony z samych kotek i w ostatnim miocie były dwie kotki i dwa kocury- jedną z nich była piękna kotka hodowlana u pani Margaret Smith o imieniu  Chinki Yong Kassa.

Z uwagi na problemy zdrowotne Minou, pani France zdecydowała się na sprowadzenie trzeciego kota  - amerykańskiej kotki z tytułem czempiona Laos Cheli Wat, która z sukcesem była matką hodowlanych kociaków w USA. Cheli miała pierwszy miot 6 lutego 1951, po skojarzeniu jej z Casa Gatos da Foong. W miocie była dwójka kocurów i cztery kotki. Z tego miotu pochodziła Chinki Yong Minkalay, która została pierwszą kotką hodowlaną pani E. King w jej hodowli Bluehayes Burmese oraz Chinki Yong Shwegalay, która zapoczątkowała linie burmów z hodowli  Trinity Burmese państwa Atwell. Drugi miot Cheli przyszedł na świat 2 sierpnia 1951 po skojarzeniu jej z pierwszym synem Minou - Chinki Yong Zahran. W miocie była czwórka kocurów i jedna kotka , Chinki Yong Jetta, którą pani France zostawiła w hodowli. Faktycznie Laos Cheli Wat była bardzo dobrą kotką hodowlaną, która przynosiła na świat zdrowe kocięta prawie co sześć miesięcy przez  większą część jej życia.

Dzieki tym trzem kotom, hodowla szybko stała się popularna i pani France mogła  sprowadzić do hodowli następnego reproduktora. Pani Blanche Warren z Kaliforni przesłała pierwsze dwa burmy do Wielkiej Brytanii w zamian za dwa abisyńczyki wyhodowane przez panią France. W tym samym czasie pani Warren pomogła jej w sprowadzeniu do Wielkiej Brytanii jednego kocurka z miotu wyhodowanego przez panią Lee Harris -  o imieniu  Casa Gatos Darkee. Było to w tym samym czasie, kiedy pani France musiała zaprzestać hodowli kotów burmańskich i zostały one wszystkie przeniesione do pani C F Watson , która hodowała syjamy w hodowli o nazwie Milori w Matlock w hrabstwie Derbyshire.

W 1956 pani Watson sprowadziła jeszcze jednego, nie spokrewnionego kota burmańskiego o imieniu Darshan Khudiram i miała szczęście kupić kotkę od kanadyjskiego żołnierza zawodowego, który musiał wrócić do ojczyzny. Ta kotka Folly Tou Po była ostatnim kotem amerykańskim, który dołączył się do wczesnej fazy programu hodowlanego w Wielkiej Brytanii. Jej kariera kotki hodowlanej nie była długa – miała mioty tylko pomiędzy 1959 a 1962, jednakże jednym z jej i Darkee kociaków była Sealcoat Adika  - kotka założycielka hodowli pani Fletcher o nazwie Chindwin cats. Drugą z kotek była Sealcoat Lindi Soo od pani Margaret Giles z Depoint. Być może najbardziej znanym potomkiem Folly  był Sealcoat Ramashan, który był trzymany przez panią Watson jako reproduktor.

Ch Casa Gatos Darkee i Ch Darshan Khudiram były dwoma bardzo ważnymi reproduktorami w historii brytyjskich kotów burmańskich. Mimo, że oba pochodziły z Ameryki, były z zupełnie innych linii hodowlanych  i bardzo różniły się w wyglądzie. Darkee był bardziej krępy i o krótszym klinie pyszczka, Khudi miał bardziej elegancką linię i dłuższe nogi.

Pierwsze trzy burmy, które zostały przywiezione do kraju , Casa Gatos da Foong i dwie kotki Chindwins Minou Twm i Ch Laos Cheli Wat różniły się znacząco wyglądem. Kotki miały dłuższe nogi, nie miały tak szerokich głów i ogólnie wyglądały bardziej obco niż kocur Casa Gatos da Foong. Mimo, że jego futro było gęściejsze  i trochę bardziej wełniste a jego uszy nie były dobrze osadzone, miał lepszy kolor oka. Cheli natomiast była kotem, który w najlepszy sposób oddawał standard amerykański rasy w tamtym czasie i był najbardziej typowym kotem burmańskim z całej trójki.

Rządząca Rada Hodowców Kotów  ( cat fancy) nie miała ochoty przyznania praw hodowlanych burmom na podstawie amerykańskich rodowodów i nie zmieniła zdania aż do roku 1952, kiedy to oficjalne uznanie rasy było udzielone w trzecim pokoleniu kotów, kiedy to numer hodowlany 27 został przyznany  Pierwotny Standard Punktów w nieunikniony sposób bazował na amerykańskim standardzie i najbardziej uderzającymi i przyciągającymi uwagę cechami wczesnych kotów burmańskich było gładkie, lśniące i jedwabiste futro o nasyconej brązowej barwie i ich wspaniały charakter, gotowość do kontaktów i przyjacielskość. Wcześni hodowcy musieli zmierzyć się z wieloma problemami, nie tylko z białymi plamami na futerku, które pojawiały się ku ich utrapieniu dość często, a także pojawiającym się okazjonalnie załamaniem ogona.

W późnych latach sześćdziesiątych dwudziestego wieku Dr Elaine Allen podjęła pracę w Kanadzie zabierając ze sobą jej brytyjską kotkę hodowlaną Dormin Psyche. W 1969 roku  Psyche została skojarzona z kanadyjskim kocurem sobolowym  Ch Wai-Ling's Phantom of Fredna i urodziła miot, w którym znajdowała się  kotka  - Tapawingo Beothuk – zatrzymana przez Dr Allen do dalszej hodowli. Później w tym samym roku Psyche została skojarzona z innym kanadyjskim kotem Grand Champion Halton Ridge Alfie of Silkwood i 17 sierpnia urodziła się Tapawingo Tahltan, kocur którego przeznaczeniem było stać się sławnym.

Dr Allen wróciła do Anglii razem ze swoimi kotami i Tahltan stał się sławnym reproduktorem w hodowli pani Margaret Somers. Margaret była sławna dzięki swej hodowli Kevitor cats, którą rozpoczęła w późnych latach pięćdziesiątych dwudziestego wieku dzięki kotce Helsby Mignon przywiezionej w 1958 roku. Mignion pochodziła z pierwszego miotu Ch Darshan Khudiram's urodzonego w Anglii. Skojarzenie Tahltan i Beothuk rozpoczęło hodowlę Tapawingo cats, która wniosła nowa krew w linie burm angielskich. Także sześć importowanych kotów razem z Chira Tan Tockseng – burmańsko-syjamską hybrydą przywiezioną z Singapuru przez panią Grove-White oraz Tapawingo cats stworzyły bazę hodowlaną  na terenie Wielkiej Brytanii i z niewielkimi wyjątkami wszystkie brytyjskie koty burmańskie urodzone przed rokiem 1970 wywodzą się od tamtych kotów.

Parę najlepszych hodowli z tamtych czasów:

29 marca 1955 roku urodził się miot pięciu kociąt  u kotki Ch Chinki Golden Gay, w tamtych czasach hodowanej przez panią Watson. Ojcem miotu był Ch Casa Gatos Darkee. Kotka Gay i jej siostra z miotu - Ch Chinki Golden Goddess były córkami Darkee i  Ch Chinki Yong Jetta, pierwszym czempionem urodzonym w Wielkiej Brytanii. Ponieważ Gay  była po raz pierwszy matką, zdecydowano, aby dwa jej kociaki przenieść pod opiekę kotce pani Margaret Smith  Chinki Yong Kassa, bardzo doświadczonej matce, która miała wtedy tylko jedno kocię. Tak więc dwa kociaki były wybrane losowo z miotu i wysłane do Leicaster. W miarę jak kocięta rosły stało się oczywiste, że kotka jest zupełnie innego koloru. Od samego początku dyskutowano jakiego właściwie koloru jest to jedno kocię o jaśniejszym, bledszym ubarwieniu. Hodowczyni sprzedała sobolowego kota z tej dwójki za 7 gwinei, natomiast za kotkę oferowano je cenę 12/6D, ponieważ nikt nie był pewien jakiego ona jest koloru. Pani Smith ostatecznie zdecydowała się zatrzymać kotkę, nazwała ją  Sealcoat Blue Surprise (w skrócie Silvo) i zarejestrowała ją jako niebiesko - kremową. Z początki Silvo nie rodziła niebieskich kociąt i przyniosło to wielkie rozczarowanie. Jej pierwsze kojarzenia przeprowadzono z kocurem Ch Sablesilk Bimbo, który był potomkiem Casa Gatos da Foong i dlatego nie niósł on  niebieskiego genu. Jak się okazało po wyczerpującym dochodzeniu w Ameryce, Darkee był jedynym kocurem przywiezionym z Ameryki, który niósł w sobie gen niebieskiego koloru.  Wiele potomków Darkee niosło w sobie gen niebieskiego koloru, ale ponieważ one wszystkie były sobolowe, tylko program doboru selektywnego mógłby wykazać, który z nich jest nosicielem genu niebieskiego koloru. Kiedy kotka Blue Surprise została skojarzona ze swoim ojcem, wreszcie  urodziła niebieskie kocięta, a  także w przypadku skojarzenia jej z synem Darkee - Lamont Patrick. Kiedy Lamont Patrick został skojarzony z siostrą Chinki Golden Gay - Ch Chinki Golden Goddess, także pojawiły się niebieskie kocięta  - najlepszym z nich był Ch Lamont Blue Burmaboy, którego właścicielem był Robine Pocock i w roku 1957 stał się on czempionem niebieskich burm.

Innym synem Darkee, który odegrał rolę w pojawieniu się niebieskich burm był Ch Kingsplay Fei-Fo, ale możliwe także, że najlepiej znanym z synów Darkee , który niósł niebieski gen, był Kathoodu Kimi. Był on ojcem Kathoodu Sapphire Kilvi i odegrał dużą rolę w pojawieniu się kotów burmańskich rudych i kremowych.  Kimi był ojcem pierwszego w Wielkiej Brytanii całego miotu kociąt niebieskich, których matką była Pussinboots Sapphire Bibi – kotka hodowlana pani Hooper. Ojcem kotki był sam Kimi a matką Ch Sablesilk Mouse – pierwsza córka Sealcoat Blue Surprise. Niestety ten miot nie przetrwał. Tak więc pierwszym miotem kociąt w pełni niebieskim był wyhodowany przez Rosalie Knowles z kota Ch Lamont Blue Burmaboy i kotki Angela Vanessa i pierwszy ze wspaniałej linii burm niebieskich Ballard, które zostały eksportowane do wielu miejsc na świecie.

W 1963 roku Pussinboots Blue Truepegu, który należał do pani Elizabeth Gray, zdołała uciec podczas rui i skrzyżowała się z rudym, krótkowłosym  kotem o rysunku tabby. W rezultacie w miocie zajdował się bardzo elegancko wyglądający kociak czarny szylkretowy, którego kupiła Robine Pocock w nadziei na hodowlę i uzyskanie nowego koloru u kociąt burmańskich. Ta koteczka miała na imię  Wavermouse Galapagos i na początku 1965 była skrzyżowana z brązowym kocurem pani Robine Ch Soondar Mooni. Jedną z koteczek w tym miocie była mocno przyciągającym wzrok czarnym szylkretem. Nazywała się Pussinboots Pagan's Pride i wydała na świat trójkę kociąt, które były najważniejsze w nowym programie hodowlanym  - rude kocury: Gogmagog Golden Guinea i Kipushi Tiki oraz Kipushi Kandi,  - niebieską kotkę szylkretową. Były jeszcze dwa następne, niespokrewnione skojarzenia w celu powiększenia puli genetycznej. Chevening Susy  - kotka szylkretowa z białym niosąca gen syjamski została skojarzona z Ch Soondar Mooni aby wydać na świat rudego kocurka Chevening Meringue, oraz Arboreal Fenella – sobolową koteczkę , której właścicielką została Dorothy  Blackman. Kotka została skojarzona z Southview Havoc  - Syjamem o rudych znaczeniach  i wydała na świat dwie szylkretowe koteczki: Kudos Farrago i Kudos Fantasia. Córka Kudos Farrago  -  Kudos Blue Bonnetia wydała na świat pierwsze kocie burmańskie koloru kremowego po skojarzeniu jej z kocurem pani Robine Pickock Ch Buskins Blue Sunya. Kociak nazywał się Kudos Gold Guinea z uwagi futerko na jego brzuszku, które miało wzór w cętki. Te trzy linie hodowlane zaowocowały w końcu wydaniem na świat  u pani Robine Picock kremowej koteczki imieniem Golden Chincherinchee.

W międzyczasie Pani Joyce Dell skojarzyła niebieską kotkę Kipushi Blue Silk z jej rudym kocurem Kipushi Tiki i zatrzymała z tego miotu niebieską szylkretową koteczkę Kupro Kepikilo. Koteczka została skojarzona z reproduktorem Freefolk Blue Boy i znowu zostawiła niebieską kotkę szylkretową Kupro Silken Sophina, która była pierwszą kotką hodowlaną dla linii hodowlanej Joyce kotów burmańskich kremowych. Do tego momentu wciąż pojawiały się problemy hodowlane z miejscowym pręgowaniem u kotów kremowych i rudych. Jednakże Joyce szybko zorientowała się, że ze związku  Sophina z Kathoodu Sapphire Kilvi – niebieskim kocurem , który należał do pani Butron rodziły się kocięta o jednolitym futerku. Z końcem 1960 pojawiały się w hodowlach już tylko kremowe kocięta wolne od pręgowania. Jednym z pierwszych kocurów tego typu był Kupro Cream Chantel, który został ojcem wielu sławnych kociąt, między innymi Melanin Lorenzo, Kupro Cream Kismet, Kupro Cream Kirsch, które pojechały do Australii i piekny rudy chłopiec Cavcots Creighton. Być może najlepiej znanym kocurem z hodowli Joyce był Gr Ch Kupro Cream Rama, - syn Kismet.

Od 1969 w Ameryce pojawiały się coraz częściej czekoladowe burmy. Hodowcy z Wielkiej Brytanii dowiedzieli się o tym nowym kolorze i zaczęli szukać kotów wysokiej klasy, aby przywieżć je do Anglii. Nie było to łatwe zadanie, ponieważ wielu hodowców kotów burmańskich nie miało pojęcia, że ich koty koloru miodu były w rzeczywistości kotami burmańskimi. Doszło do tego, że kiedy zwrócono się o pomoc w znalezieniu czekoladowego kota burmańskiego do amerykańskiego klubu hodowców kotów, otrzymano odpowiedź, że burmą jest tylko kot koloru sobolowego i żaden kot w innym kolorze nie jest kotem burmańskim.

Dwie hodowczynie angielskie: Iona Beckett (z domu O'Neill) z jej hodowlą o nazwie  Morningstar oraz Moira Mack z jej hodowlą Belcanto przez przypadek dowiedziały się, że obie szukają kotów o kolorze czekoladowym w Stanach Zjednoczonych. Udało im się znaleźć dwa nie spokrewnione kociaki   - oba wyhodowane przez Jo & Dee Armstrong. Kocurek czteromiesięczny Jo-Dee's Golden Morningstar został reporduktorem  u Iony a Jo-Dee's Belcanto Norma – pięciomiesięczna koteczka została pierwszą kotką hodowlaną u Moiry.

Z uwagi na to, że w tamtym okresie pojawiały się przypadki wścieklizny u zwierząt poddanych kwarantannie, rząd Wielkiej Brytanii zdecydował wstrzymać import zwierząt i przedłużyć okres kwarantanny do dwunastu miesięcy. To oznaczało, że Star i Norma musiały poddać się rocznej kwarantannie zamiast zwyczajowej sześciomiesięcznej. W maju 1970 wydały na świat trzy pierwsze kociaki koloru czekoladowego wciąż pozostając w kwarantannie. To był pierwszy miot kotów burmańskich czekoladowych na terenie Wielkiej Brytanii.

Drugi, nieplanowany miot przyszedł na świat 17 września 1970. Norma okazała się cichą kotka w rui  - była to cecha, którą przekazała niektórym swoim córkom. W tym miocie była: Belcanto La Gioconda, która była wspaniałą kotką hodowlaną Moiry oraz kotka o imieniu Belcanto Electra, której właścicielem była Iona.

Kocura Star z całą pewnością można było nazwać kotem “szampańskim” z jego miodowym futerkiem i głową o  jasnym, bladym kolorze. Posiadał oczy koloru zółci jaskra i najbardziej niezwykłe usposobienie. Był w bardzo dobrym typie mimo jego amerykańskiego usposobienia  i wygrał większość pokazów i wystaw nawet jeśli musiał konkurować w klasie AOV ze wszystkimi typami kotów. Był ojcem wielu pięknych kociąt, włączając Belcanto Don Pasquale, Cragland Champagne Charlie, Morningstar Big John B i Planetjade Temujin.

Mniej więcej w tym samym czasie, kiedy Iona Beckett i Moira Mack zdecydowały się szukać kotów czekoladowych , dwie inne hodowczynie także podjęły wspólną decyzję. Były to: Elizabeth Caldicott, która hodowała koty pod nazwą Ramree oraz Pam Evely, której hodowla Kernow cats była dobrze znana. Po wielu poszukiwaniach postanowiły przywieźć cztery koty  - dwa kocurki  i dwie koteczki z kalifornijskiej hodowli pani Jane Simon's. W ten sposób do hodowli Ramree dołączył bardzo jasny czekoladowy kocur  Si-Mon's Aybo Budda i Si-Mon's Karissima – czekoladowa koteczka oraz brązowy kocur niosący czekoladowy gen  - Si-mon's Sirrocco Suda i Si-Mon's Kyeema – brązowa koteczka niosąca czekoladowy gen dołączyły do hodowli pani Pam Evely. Z jakiś powodów wszystkie te koty zmieniły nazwy podczas ich rejestracji w Wielkiej Brytanii i stały się:  Aybo Budda, Kari-Simone, Suda Sirrocco Simon and Kimboh Kyeema.

Pierwszy miot urodzony z Aybo Budda i Kari Simone przyszedł na świat 11 czerwca 1970 roku i były tam cztery czekoladowe koteczki.  Ramree Judi została kotką hodowlaną u pani Moiry Swift i Marguerite Silverman ( hodowla Sabra Burmese), Ramree Mata Mas była początkowo u Pam Evely, ale później przeszła do Rev Briscoe (hodowla Sittang Burmese), Ramree Mimpi Elok i Ramree Yasmin zostały z panią Elizabeth Caldicott.  Było wiadome, że Aybo Budda niesie w sobie niebieski gen tak jak jego ojciec  - Ch Si-Mon's Frosty Knight, który w stanach był zarejestrowany jako liliowy.   Kiedy Ramree Judi miała miot z jej ojcem 20 kwietnia 1971, wielką niespodzianką było, że jeden z kociaków o nazwie Sabra Honeymist Will była liliowa co było dowodem na to, że Kari-Simone także niosła w sobie niebieski gen. Później w tym samym roku Judi - mała siostra Mata Mas, także została skojarzona z ojcem Aybo Budda i wydała na świat liliowego kociaka o imieniu Sittang Sylvan Surprise. Sylvan Surprise wydała na świat pierwszy miot liliowy w kwietniu 1973 roku. Od września 1970 roku 1970 pojawiały się liliowe kociaki także u pani Elizabeth Caldicott z hodowli Ramree Yasmin and Ramree Mimpi Elok.

Do 1972 roku koty czekoladowe i liliowe na stałe zadomowiły się w Wielkiej Brytanii i wtedy to pani Elizabeth Caldicott podjęła się przeprowadzenia programu hodowlanego w celu wprowadzenia genu niosącego kolor czekoladowy do hodowli kotów kremowych. Pierwsze ze skojarzeń miało miejsce w przypadku Aybo Budda i Kupro Cream Coral, z którego powstała brązowa kotka szylkretowa razem z dwoma kremowymi kocurkami i dwoma rudymi kocurami  - jeden z nich był dobrze znany jako Primsu Golden Aquila. Ramree Betina Bapa – liliowa córka Mimpi Elok została skojarzona z Pussinboots Golden Lustre i urodziły się dwie szylkretowe niebieskie koteczki oraz trzy niebieskie kocurki. Trzecie skojarzenie miało miejsce pomiędzy Ramree Mimpi Elok i Primsu Golden Aquila. Miot składał się z siedmiu kociąt i był najbardziej interesujący ponieważ znajdowały się tam kociaki  - brązowy szylkretowy, niebieski szylkretowy i pierwszy liliowy szylkretowy  - Ramree Kepala Susu. Dalsze skojarzenia przyniosły więcej kotów szylkretowych tych kolorów, ale dopiero dużo później, bo w sierpniu 1976 roku pojawił się wymykający się wciąż  kolor czekoladowy szylkretowy. Była to kotka Kaboobi Isabelle, która była w trzecim, czwartym pokoleniu pierwszych kotów czekoladowych przywiezionych do Anglii.

Więcej zdjęć kotów dostępne jest pod nazwami kotów poniżej:

Kernow Yeled Gadol
Casa Gatos Da Foong
Mizpah's Clancy (Gr Ch)
Pussinboots Marimba
Gerstdale's Rani of Regal

KOTY BURMAŃSKIE NA ŚWIECIE

Niewiele lat później, po tym jak pierwsze burmy urodziły się w Wielkiej Brytanii, były one eksportowane do krajów całego świata. To z Wielkie Brytanii, a nie z Ameryki pochodzi większość pierwszych kotów burmańskich, jakie otrzymały kraje na całym świecie i z tego powodu większość krajów bazowało raczej  na standardzie punktacji  funkcjonującym w Wielkiej Brytanii niż na  amerykańskim standardzie.

NOWA ZELANDIA

W 1957 przybył do Nowej Zelandii sobolowy kocur Omaheeni Ariel, syn  Ch Sablesilk Bimbo. Merrick Apollo, syn Casa Gatos Darkee i kotki Paquita, która była córką Casa Gatos da Foong dołaczył do pierwszego kocura w 1958. Te koty stanowiły podstawę linii  hodowlanej Ransein pani Sedcole i jej syna pana Pollock. W tym samym roku trochę później dwa następne koty dołączyły do domu do hodowli Ransein. Kocurem był Merrick Viking syn Darshan Khudiram i kotka - Nilgiris Buru Kaihau, inna córka da Foong, ale pochodząca z zupełnie innej lini od strony matki.

W 1970 roku pojawiły się koty burmańskie w nowszych kolorach. Pussinboots Scaramouche – kremowy kocur pozostał u pani Anne Chandler i Bosinver Firekist – ruda kotka, która została przywieziona jako kocię przez Ann i Pete Skilling (Frost) z  hodowli Chuntao Burmese.  Państwo Skilling importowali także brązowego kocura Belcanto Andrea Chenier, który został czempionem międzynarodowym i Belcanto Nerone – czekoladowego kocura, który został czempionem Nowej Zelandii i przeszedł do pani Anne Chandler z Perth, aby zostać wielkim  czempionem ( grand champion) Australii. Następnym kotem, który dołączył do hodowli Chuntao, była kotka Sittang Lilac Cordelia pochodząca z pierwszego miotu w całości liliowego, urodzonego w Wielkiej Brytanii.

AUSTRALIA

Linia australijskich kotów burmańskich  - hodowana przez panią C G Allen była założona ze skojarzenia kocura Tomahawk – syna da Foong – hodowanego przez Miss S Dunn i Calypso Pallas Athene – sobolowej kotki kocura Darkee, który przybył do Australii w 1957. W 1962 roku Hillcross Bronze Orchid przybył do Australii. Była to kotka wyhodowana przez Dr C H Chambers, który założył linie hodowlaną Raelyn. Dwa kocury dołączyły do niej Ricki Ticki i Copplestone Luna. Ricki Ticki był synem Dewpoint Kybo, natomiast Copplestone Luna był synem sławnego Ch Copplestone Lun-Tha, którego rodzicami były koty z hodowli Benroc cats.

We wczesnych latach siedemdziesiątych dwudziestego wieku do Australii przybyło wiele kotów w nowszych kolorach. Jednym z pierwszych był australijski wielki czempion Gr Ch Kupro Cream Kirsch, który był ojcem pierwszych kotów szylkretowych z hodowli Niaroo. Pani Nita Russack importowała pierwszego kota rudego Bosinver Digory i kota sobolowego Belcanto La Rondine. Państwo Arthur Rowlands przywieźli  kremowa kotkę Pussinboots Lotus, a także kocurka Gr Ch Kupro Cream Miguel. Pani Ann Knox prowadząca hodowlę  Cheduba Burmese przywiozła Belcanto Cleopatre – czekoladową kotkę z pierwszych importów kotów pani Jo-dee do Wielkiej Brytanii. Jedno z pierwszych kociąt liliowych szylkretowych urodzonych w Wielkiej Brytanii  - Ramree Serena Sarafand – pojawiło się w hodowli  państwa Dorothy i Terry Dever.

POŁUDNIOWA AFRYKA

W 1957 roku pierwszy kot burmański przybył do Południowej Afryki  - importowany przez pana  i panią  A S Johnston z hodowli Fairlawns.  Był to kocur Fernreig Charkki – syn Casa Gatos Darkee i Chinki Yong Jetta. Kachin Jill kotka  - hybryda, której matką była Sablesilk Mitzi a ojcem Syjamski kocur o brązowych znaczeniach dołączyły później do hodowli. Na początku 1958 roku przybyła jeszcze kotka  Sealcoat Yana – córka Casa Gatos da Foong i Ch Chinki Golden Gay (która z kolei była pierwszą matką dla brytyjskich burm niebieskich) i w przeciągu następnego roku bądź dwóch została założona długa linia hodowlana z hodowli  Fairlawns. Fernreig Charkki została zarejestrowana jako pierwszy wielki południowoamerykański czempion (South Africa Grand Champion) w październiku1960 roku.

W listopadzie 1958 do hodowli Salakee pani Flo Cowling została przywieziona kotka Zaing Nga-Min – córka Sablesilk Bimbo, a w marcu 1959 przybył do południowej Afryki kocur Schwedegon Aperitif aby dołączyć do hodowli Bon Accord.  Do niego dołączyła córka Darshan Khudiram o imieniu Kermak Akashan.

KENIA

W 1957 została przywieziona do Kenii para brązowych kotów burmańskich  - samiec Sealcoat Kasim  i samica Merrick Mignonette. Ojcem obu kotów był Darkee  a w ich pierwszym miocie pojawiły się niebieskie i sobolowe kocięta.

W 1961 roku następna sobolowa para, Pussinboots Gazelle, (kot niosący niebieski gen, syn czempiona Lamont Blue Burmaboy i Ch Sablesilk Mouse, pierwsza córka Sealcoat Blue Surprise) i Pussinboots Cathi (także kot niosący niebieski gen – córka Darshan Khudiram i Ch Blue Horizon) – pojechała do Kenii, ale potem wróciła z jej właścicielką – panią F E Horne. Te koty utworzyły linię kotów burmańskich Buskins. Dwa koty z tej linii były wyjątkowo ważne – jednym z nich był Ch Buskins Blue Sunya, który został wielokrotnie używanym reproduktorem u pani Robine Pocock i jego geny można znaleźć w wielu liniach kotów burmańskich z lat sześćdziesiątych dwudziestego wieku. Drugim był Robine Pocock – piękny kocur sobolowy, którego właścicielką była pani Ilse Sherry. Jego sylwetka została użyta w logo Klubu Kotów Burmańskich i wciąż widnieje na wszystkich oficjalnych dokumentach Klubu.

KANADA

W 1957 trzy koty burmańskie  zostały przewiezione do Kanady – były to: Merrick Merry, Merrick Minou i Sealcoat Mogok.

CEJLON

Także w 1957 roku inny syn Darkee - Kachin Sam Ka  dotarł do Cejlonu.

EUROPA

Skandynawia

W 1957 roku Pani Frau Brita Axelsson (Castengren) importowała do Szwecji  kocura: Nilgiris Bura Turea (brata z miotu kocura o imieniu Kaihau, który pojechał do Nowej Zelandii) i Pussinboots Fudge- sobolową kotkę ze sławnego skojarzenia  Kathoodu Kimi i Ch Sablesilk Mouse. W 1957 roku brązowa kotka Omaheeni Bella pojechała do Norwegii do pani Maien Svenningsen, gdzie została międzynarodowym czempionem. W 1962 roku przybył do Norwegii brązowy samiec Sealcoat Batuch Haba, a w połowie lat sześćdziesiątych dwudziestego wieku  dwa niebieskie burmy przyjechały do Danii – kotka Pussinboots Blue Ling i kocur Ballard Sullivan (oba importowane przez Państwo Gerdę i Hansa Pederson). W latach siedemdziesiątych Kupro Cream Chablis, Kupro Cream Orestes i kremowe siostry w miotu: Pussinboots Jubileeta i Pussinboots Joyo także pojechały do Szwecji, podczas gdy Kupro Cream Babette i Kupro Cream Gazelle pojechały do Norwegii do  Carla Kristiana Gulsetta.  Również pani Ingelisa Borresen importowała Ramree Birgit - liliową koteczkę do Danii.

Birgit Nehammer – duński sędzia importowała wiele kotów w nowszych kolorach  i wyhodowała wyjątkowo miłe koty w swojej hodowli Thamakan Burmese. Belcanto Artaxerxes, niebieski kocur niosący zarówno niebieski jak i czekoladowy gen, Bosinver Wah-Wah – kremowa koteczka, Pussinboots Pakokku, kremowy kocur Bosinver Pen-Cath, rudy kocur, Kevitor Brown Goldberry i Kevitor Brown Hobbit, dwie sobolowe koteczki z różnych linii hodowlanych Pussinboots Silvasand - niebieska koteczka szylkretowa oraz  Ramree Tatna – czekoladowy kocur, były kotami importowanymi, które były kojarzone w hodowli „Koty Thamakan” 

Niemcy, Holandia, Francja

W 1963 roku sobolowy samiec Cuckoo Lemon przyjechał do Francji razem z Ballard Sontay – niebieskim kocurem i Kiang Kismet – sobolową koteczką. Pani   Chicandre była właścicielką wszystkich trzech kotów. W 1964 roku Kevitor Brown Berry – sobolowy syn kocura Sealcoat Ramashan, przybył do Holandii razem z Kiang Kamina, która była córką Darshan Khudiram. W 1965 był rokiem przybycia do Holandii sobolowej koteczki -  Arboreal Jeela – prawnuczki pięknego kocura Ch Soondar Mooni, kótrego właścicielem była pani  Robine Pocock's.  W 1968 para niebieskich burm z hodowli  Ballard Burmese były importowane do Holandii. Były to: Ballard Rudy i koteczka Ballard Bluebell. W 1969 przyjechały do Niemiec dwie koteczki sobolowe: Buskins Fu Lai sprowadzona przez pana H Ullrich oraz  Belcanto Gretel. W 1968 przybyła do Niemiec dodatkowa sobolowa kotka  Belcanto Turandot, a w 1970 roku niebieski kocur Belcanto La Favorita.

W latach siedemdziesiątych zanotował się silny trend sprowadzania z Wielkiej Brytanii do innych krajów europejskich kotów burmańskich w nowych kolorach  i utrzymuje się on po dzień dzisiejszy. Niestety z powodu prawa panującego w Wielkiej Brytanii odnośnie kwarantanny, zabroniona jest wymiana kotów, co znacznie zwiększyłoby brytyjską pulę genetyczną. "